در مراسمی پرشکوه از یاد و خاطره سامان عزیز تقدیر و لوح سپاس به پدر و مادر او تقدیم و از لوح یاد بود اولین مسیری که او در کوههای اطراف قروه گشوده بود پرده برداری شد.
این مراسم در سالن تختی شهرستان قروه و با حضور انبوه دوست داران سامان نعمتی از قروه و لیلااسفندیاری سرپرست تیم و اعضای تیم صعودکننده به قله نانگاپاربات ،مدیر عامل ،اعضا و پیش کسوتهای باشگاه کوهنوردی و اسکی دماوند, انجمن کوهنوردان ایران،گروه کوهنوردی بهمن ،خانه کوهنوردان کرج ،گروه کوهنوردی قاجر قروه ،گروه کوهنوردی زاگرس همدان و گروههای کوهنوردی از سراسر کردستان و..... برگزار شد.
این مراسم با سخنرانی آقایان رشید امیری رییس تربیت بدنی قروه ،موسی مرادیان رییس هیئت کوهنوردی استان کردستان ، سید عمادحسینی نماینده مردم قروه در مجلس شورای اسلامی ، همایون نعمتی پدر سامان نعمتی ، شهرام نعمتی رییس هیئت کوهنوردی شهر قروه ، اقبال افلاکی رییس کمیته هیمالیانوردی فدراسیون ، محمود شعاعی رییس فدراسیون کوهنوردی و صعودهای ورزشی و قرائت شعر به یاد سامان نعمتی توسط آقای منصور دولتی و پخش فیلمی از زندگی و فعالیتهای پر دامنه سامان نعمتی در پیشرفت کوهنوردی و دیواره نوردی درقروه و گوشه هایی از جریان صعود او به نانگاپاربات برگزار شدو همچنین پذیرایی از حضار صورت گرفت .
آقای محمود شعاعی ضمن تاکید بر اهمیت ارج نهادن بر ارزشهای انسانی و ضرورت تاکید بر آن در هر برنامه ورزشی از سختی صعود به قله نانگاپاربات و تعداد بسیار زیاد کشته شدگان در تاریخ صعود به این قله و ضرورت برنامه ریزی دقیق در این صعود ها و لزوم پیروی اعضای تیم از دستورات سرپرستی و هماهنگی سرپرست با روحیات اعضای تیم سخن گفت و گفت که جا داشت با توجه به سختی برنامه صعود در این برنامه ،هر شش نفر عضو تیم صعود به قله کشته می شدند ولی اینکه فقط یکی از اعضا مفقود شده خود اقبال بلند اعضای تیم را نشان می دهد.
در روز جمعه از ساعت 6 صبح مراسم کوه پیمایی به سمت محلی که اولین گشایش مسیر در یک دیواره توسط سامان نعمتی صورت گرفته بود با انبوه کوهنوردان قروه و میهمانان دعوت شده انجام شد و از لوح یادبود گشایش مسیر پرده برداری شد.
شهرام نعمتی رییس هیئت کوهنوردی قروه اعلام کردبه یاد سامان ، از این پس کوهنوردان قروه هیچ قله ای را پا نخواهند گذاشت و پیش از رسیدن به قله باز خواهند گشت تا بر اهمیت نداشتن پاگذاشتن بر قله کوه تاکید کنند.در پایان این کوه پیمایی با دادن صبحانه به شرکت کنندگاه پذیرایی انجام شد.
محلی که اولین گشایش مسیر در یک دیواره توسط سامان نعمتی صورت گرفته بود
شرکت گروههای مختلف از کوهنوردان در این مراسم باعث ایجاد حس انس و الفت و ارتباطات سازنده گردید.
اقای مهندس کاویان مدیر عامل شرکت نارون آرا که اسپانسر برنامه صعود به قله نانگاپاربات بود نیز در مراسم شرکت کرده بود.
:بخش هایی از سخنان آقای محمود شعاعی به نقل از وبلاگ آرام کوه :
چرا باید سامان نعمتی ها را اینقدر راحت از دست بدهیم؟
سامان با رفتن خود به همه هشدار داد ، که راه های دیگری هم برای رسیدن به قله وجود دارد ،
آیا رسیدن به قله ، فقط اوج کوه است؟
قله شرف ، قله انسانیت ، قله کرامات انسانی ، صداقت ، شهامت ، از خود گذشتگی ،
به قله انسانیت صعود میکنیم و چه سرافرازتر ، و چه سربلندتر
شعاعی از قول بزرگی گفت که شرافت و نفع پرستی در یک جا جمع نمیشود
از داگ اسکات نقل قول کرد که در 5 دقیقه مانده به قله اورست با شنیدن خبر بیماری سرپرست تیم کره ای همگی تصمیم به بازگشت میگیرند،
شعاعی گفت که تصمیم گیری خیلی دشوار است ، شاید این شرایط هرگز تکرار نشوند ، او گفت که اگر خود در چنین موقعیتی قرار گیرد از صعود چشم پوشی نخواهد کرد!
او پرسید که آیا نتیجه کوهنوردی ، رسیدن به قله به هر بهایی است؟
اما از سوی دیگر نباید این نکته را نادیده بگیریم که کوهنوردی که دست به یک صعود دشوار میزند میداند که با چه خطراتی رو در رو خواهد شد،
حریف ، حریف قدری است ،
و سامان هم میدانست که به دنبال چیست
سامان میدانست که راهی که برگزیده ممکن است بدون بازگشت باشد و از عواقب کار آگاه بود.
اما در هیمالیا و چنین صعودی یک تصمیم نابجا ممکن است سلامتی همه افراد تیم را به خطر اندازد و آنها که با هیمالیا دست و پنجه نرم کرده اند و داستان صعود نانگاپاربات را شنیده اند ، میگویند تلفات چنین صعودی باید شش نفر میبود ، نه یک نفر!! و جای خوشحالی است که این پنج نفر توانسته اند چادر کمپ چهارم را پیدا کنند.
ولی چه کنیم که فلش ها همه به سمت کسی است که تیم را سرپرستی کرده است.
آیا تمام فاکتورهای صعود قدرت بدنی و تکنیکی است؟
سرپرست باید آنچنان قاطع باشد که بدون چون و چرا تیم از او اطاعت کند و در تیم باید روحیه از خودگذشتگی ، ایثار و عشق به دیگران تقویت شود.
نانگاپاربات یکی از خطرناک ترین کوههای جهان است ، کوهی که به او کوه قاتل نام داده اند! ، کوهی که راینولد مسنر برادر خود و نیز انگشتان خود را در آنجا جا گذاشت.
سامان کوهنورد ناتوانی نبود و سوابق او این را میگوید ، اما نانگاپاربات رقیبان سرسخت تری از سامان را در خودش جای داده است.
ما باید پیامی با خود از این گردهم آیی بیرون ببریم و آن پیشگیری از وقوع چنین حوادثی است ، درس گرفتن از حوادث و جلوگیری از تکرار آنها ، ارج نهادن به ارزش ها و کرامات انسانی ، برگزیدن قله های انسانیت ، مردانگی ، شرف ، جوانمردی و صداقت.
