"با دماوند خاموش "
سلام ای شکوهمند
سلام ای ستیغ سربلند
به یال و بال و دره ها و دامنت درود
تن تهمتنی و قلب آهنین استوار
درشتی ات به جای بی گزند.
به بزم شامگاهی ات فرازقله ها
ستایش ستارگان همیشگی،
تولد سحر درون پرده های مه میان بازوان تو
مدام،
بسیج دودمان لاله ها ی سرکش ات
پناه سنگ های سخت دلپسند .
غریو مرغک غریب در غروب از تو دور
غم از تو دور ای غرور
نشاط آبشارها ترا
ستیز آب و آبکند.
ستون و صخره ات به هرکنار گوشه سنگر امید
دل تو باغ خاربوته های رنگ رنگ
گل طلای آفتاب تو
هماره پر نوید و نوشخند.
به پیش روی ما چو ما اگر فتاده ای ببند
کلاف ابرها به گردن رمیده ات کمند
پناه بخش و پشت باش !
شکسته نعل بسته ای سمند!
دلم گرفته همچو ابرهای باردار تو
که با تو گفتگو مراست
به من بگو که آشیانه عقاب ها کجاست
به تنگ در نشستنم به چند؟
شب برهنه ، بی ستاره ماند
نگاه و دست ما تهی
سکوت سوخت ریشه های حرف سبز گشته را
بگو بگو که گاه گفتن تو دررسید
تو با زبان شعله ریز واژه های سنگی ات بگو
که سخت تر شبی است
که سرد تر شبی است از شبان دیر پای
بگو دهان زگفتگو مبند !
سیاوش کسرایی
