کینگا بارانووسکای لهستانی (بدون اکسیژن) و جون گانگدال نروژی (با اکسیژن)، هر دو صعود کانگچنجونگای شان را چنین توصیف کردند: "سخت ترین صعود زندگیم بود". کینگا به تنهایی صعود کرد و صعود خود را به یاد و خاطره "واندا روتکیویکز" تقدیم کرد. همچنین طبق گفته کینگا، کره ای ها هم با اکسیژن صعود کردند. اگر نیوِز مِروی به قله رسیده بود، در بین زنان با دوازده صعود 8000 متری با اِدورنه و جرلینده برابر می شد، اما او با موجه ترین دلیل ممکن از ادامه مسیر دست کشید. همسرش رومانو هنگام حمله به قله حال مساعدی نداشت و ممکن بود به ادم مغزی ناشی از ارتفاع بالا دچار شود، بنابراین نیوِز صعود خود را رها کرد تا همسرش را تا پایین همراهی کند.