پرستو ابریشمی همنورد ملی پوش و عضو کمیته فنی تخصصی باشگاه درجلسه دوشنبه برای یکتوریا و امیر چنین گفت:
همنوردانی که فرای همنوردی دوست و همدم یکدیگر بودیم.در هفته ای که گذشت بسیار آنها را یاد کردم . وقتی کسی از دنیا می رود حداقل کاری که دوستان و اطرافیان او می توانند بکنند رفتن بر سر مزار آنها , گذاشتن حلقه کلی روشن کردن شمعی و افشاندن قطره اشکیست تا دلهایشان آرام بگیرد .
اما برای امیر و ویکتوریا یا بهتر بگویم برای خودم و خودمان حتی این کار را نمیتوانیم بکنیم .بسیار هوای رفتن به چاه 18 پراو(ارامگاه) را داشتم اما به خاطر مسائلی که در مسیر قله لنین برایم پیش آمد توان نشستن به مدت طولانی روی صندلی(هارنس) را ندارم پس از این تصمیم چشم پوشی کردم .
